Zeg hallo tegen de beste foto ter wereld.

Westerse twilight-alto-kunst op een kunsttentoonstelling in Saudi-Arabië
Wederom een zin waarvan je dacht dat je deze nooit zou lezen.

Music Monday - The Fall/Fuck jou Steve Jobs, we houden van je.

Semiobliviously


Wij spugen op Ipads. Stomme Ipads met hun dunne randen, glinsterende oppervlak en gevoelige touchscreens. Ipads waar je verder niet veel meer boeiends op kan doen dan youtube kijken en angry birds spelen, maar die er wel toe leiden dat moeders en tante’s overal ter wereld onze afgesloten zolders betreden, zonlicht binnenlaten en onze autistische Mass Effect marathon’s met de woorden “Kijk, ook wij spelen nu een spelletje!” onderbreken.

Fuck jou Steve Jobs.

De enige reden waarom die overmaatse Ipod überhaupt op semiobliviously verschijnt is het nieuwste album van the Gorillaz.
Jeweetwel de virtuele band gecreërd door Blur zanger Damon Albarn die sinds hun genesis ieders Ipod domineren.
De band die met hun experimentele mengeling van genres en invloeden de meest bizarre muziek en de meest geweldige albums maken. De band die onlangs hun derde album (Plastic Beach) hebben uitgebracht en die de rest van 2010 tourend door Amerika doorbrachten, waar ze enkel fantastische live optredens uitvoerden.
Optredens waar ze in een luxe hotelkamer met een ruime hoeveelheid aan alcohol, drugs en vrouwen van bijkomen. Of tenminste, dat stellen wij ons zo voor, in onze zwaar geïdealiseerde voorstelling die wij van hen hebben.

De waarheid licht wat anders, zo blijkt uit een interview dat onlangs op het internet verscheen. De bandleden blijken allemaal nette getrouwde mannen van veertig te zijn die hun vrije tijd niet besteden aan wilde feesten waar zelfs Berlusconi zich niet durft te vertonen maar, zo lezen we, in hun vrije tijd klooien op hun Ipads.
FUCK jou Steve Jobs, geef ons onze band terug.

Althans, dat was onze reactie voordat ze met hun volgende onthulling kwamen, namelijk dat ze op hun Ipads een compleet nieuw album hadden gemaakt.
Trouw met onze hypothetische (of zo hopen wij) dochters Steve Jobs, want damn wat heeft die overmaatse Ipod van jou ons een vet album bezorgd.

Meanwhile, in Japan.

Semiobliviously
Geconfronteerd met het einde van zijn middelbare school en het begin van zijn studie zag kameraad Wim geen andere uitweg dan een vlucht naar Japan. Hij verblijft inmiddels al enkele maanden in het land van de Sushi en minirok-schoolmeisjes, in wat ik me graag voorstel als een bizarre mix tussen Kill Bill en Lost in Translation.

Een situatie die oneindig veel cooler is dan mijn huidige bestaan als brave student geschiedenis, dus ik laat dan ook geen kans voorbij gaan om hem te vertellen dat, hoewel zijn laatste bezoek aan de anime bar of zijn foto shoot bij de Kanazawa Favo ook heel cool klonken, ze toch echt niet konden tippen aan de vele legendarische hoogtepunten die zich nu in mijn leven afspelen. Neem bijvoorbeeld mijn historisch-educatieve rondleiding door de oude kerk. Een levens veranderende ervaring die misschien enkel wordt overtroffen door mijn historisch-educatieve rondleiding door de nieuwe kerk. Over hoe we veertig minuten lang in ultieme fascinatie hebben geluisterd naar de volledige geschiedenis van de rol die het Amsterdamse stadsbestuur in de bouw van deze kerken heeft gespeeld, verteld door een oud fossiel dat zich zijn eerste rondleiding omstreeks 1850 nog levendig kan herinneren.
Maargoed, net als ik hem uit pure wanhoop wil berichten over de Drent die via de Google zoekopdracht “Wim jongen slechte ervaringen” op semiobliviously terecht kwam veegt hij met een enkele youtube link alle grond onder mijn voeten vandaan:




Dit is bijna zo vet als de nieuwe kerk.

De oneindige lijdensweg van Wim Leuverink

Wim, mijn fossiele wederhelft van semiobliviously is sinds vandaag zo oud dat het zorgwekkend begint te worden.
Wim, de Methusalem van het internet heeft de vreeswekkende leeftijd van 20 jaar behaalt.


Wim, man die de jaren 90 nog bewust heeft meegemaakt, die Kurt Cobain overleefde, die zich de opkomst van het internet nog kan herinneren, die aanwezig was toen youtube werd opgericht,die rondliep toen er nog geen enkele pluralistische partij in het parlement zat,die zijn leven begon in een tijd dat games uit 16 bit pixels bestonden, die bestond toen Philip Freriks voor het eerst op het journaal verscheen. Wim, wandelend lijk dat maar weigert te sterven


gefeliciteerd jongen.

364+1

Dit stuk internet met een naam uit een die afkomstig is random word generator en een Hello Kitty meets Starwars thema als lay-out (wij zijn allang blij dat de blauw/kotsgroene Wim Leuverink "Ik weet wel een leuk thema" kleurcombinatie uit het begin alweer vele maanden achter ons ligt) bestaat een jaar.
Het is nu precies 365 dagen na de genesis van Semiobliviously, en dat zijn er gelijk 364 meer dan we dachten dat we vol zouden houden.
We hebben tot op heden 543 unieke lezers, wat er dan ook gelijk 541 meer zijn dan we dachten te behalen.

Tevens zijn we nu ook een jaar ouder, maar dat lag in de lijn der verwachtingen.

Andere zaken riepen meer vragen op.
Vragen als, "Wie is die Amerikaan die deze site al maanden via google translate naar het engels vertaalt?" Of: "Welk persoon belandde op semiobliviously met de zoekopdracht, en nu citeer ik, "Wim jongen slechte ervaringen"?"
En wie googled er naar "Doodstrijd Cavia"? En waarom wordt Semiobliviously daar mee geassocieerd?
Een persoon die via de term "Jongen verkracht bloedeigen dochter" op onze blog belandde las vervolgens in anderhalf uur elk artikel dat er tot dat moment op deze site verschenen was.

Dit soort vragen leiden er dan ook toe dat ik Wim bij deze tot hoofd public relations benoem, de omgang met de volgers is nu aan hem. Ik zal pas in het openbaar verschijnen als Wim na first contact nog in leven is/alle incestueuze cavia moordenaars eruit zijn gefilterd, een proces waarvan we hopen dat het volgend jaar voltooid is.
Een andere conclusie die er uit deze vragen getrokken kan worden is het feit dat google *we respect your privacy* analytics het beste programma ter wereld is.

Ik wil dan ook afsluiten met een bericht aan de Amerikaan die deze tekst straks, in vertaalde vorm, onder ogen krijgt en zich op dit moment behoorlijk aangesproken begint te voelen:

Boe.