Music Friday - Dromedaris

Een tijdje geleden stond er in de volkskrant een artikel over het onderdeel van de vakantie waar we als kind het meest naar uitkeken: de heenreis. Jeweetwel, dat deel waarin je dagenlang opgepropt in een bloedhete auto over generieke Franse snelweg nr 86 heenreed, omringt door een grote monotone herhaling van generiek Frans terrein met niets anders dan wat kleurplaten en “het grote kids vakantieboek” als afleiding.
Speciale haat reserveren wij voor dat vakantie boek, dat kreng dat je ouders -op het moment dat ze zich in totale paniek realiseerden dat ze door de Donald Duck kleurplaten heenwaren en ze nog 300 kilometer te gaan hadden - als laatste wanhoopsdaad op de achterbank wierpen. Stevast begeleid met woorden als “hier jongens, speel hier maar mee, dit is leuk voor onderweg”
Soms hadden ze zelfs nog het lef dit ‘cadeau’ met het woord “VERASSING!” aan te kondigen.

Vakantie boeken. Leuk voor onderweg. Geen woord van gelogen.
Wat wij op zo’n moment in onze handen gedrukt kregen was niets minder dan een extatische explosie van pure entertainment, met hoogtepunten als “Tel het aantal passerende rode auto’s” of “Verzin zoveel mogenlijk woorden die beginnen met de letter A” of “klassieke liedjes voor onderweg”

Jaja.

Ik kan me slechts een vage voorstelling maken van de fantasieloze 18e eeuwse kutjeugd die de makers van dit boek blijkbaar achter de rug hebben gehad dat ze dit soort activiteiten onder de noemer “plezier” konden plaatsen, waar ieder normaal kind allang 4 zelfmoord pogingen ondernomen had voordat ze überhaupt op dit punt waren aangekomen.

Het is alsof Aagje Deken en Betje Wolff (google ze mensen, er gaat een wereld voor je open) uit hun graf zijn opgestaan om een nieuwe generatie met hun fantasieloze, belerende, verantwoorde onzin te confronteren. Voor onze generatie is het dus al te laat, maar de 21e eeuw is de huidige generatie eindelijk te hulp gekomen met de meest geniale uitvinding sinds de ontdekking van het draaiorgel: Draagbare DVD spelers.

Een eindeloze oase aan DVD’s waar je je blik op kan richten en, belangrijker, een volume knop waarmee je het sympathiek bedoelde “potje met vet” van je ouders kan overtreffen. God mag weten welke messias voor deze verlosing verantwoordelijk is, maar hij heeft zojuist een hele generatie gered. Meet DVDspeler-Jezus, verantwoordelijk voor al het vermaak vanaf Parijs.

Maar goed, toen sloeg ik dus de volkskrant van de dag daarop open, en werd direct geconfronteerd met een in gezonde brief van een of andere oermens die luidkeels protesteerde tegen de opmars van de DVD spelers, “want waar” beredeneerde het fossiel “is de tijd gebleven dat we ons op de achterbank vermaakte met zang en spelletjes als ‘tel het aantal rode auto’s’, tegwnwoordig zitten alle kinderen met glazezige ogen op de achterbank naar zo’n scherm te kijken, niets dat hun fantasie nog stimuleert”

Dit is dus zo’n man die -op het moment dat jullie vaststaan in de ring des doods rond Lyon en je langzaam wordt gegrild door het zonlicht dat op de passerende slakken weerkaatst -
zich met een joviale grijns omdraait en met de woorden: “Komop jongens, laten we die dvd spelers voor ons met hun uren aan kwaliteits films negeren en rode auto’s gaan tellen! Dat stimuleert onze fantasie!” de DVD spelers het raam uitwerpt.
En hij meent het.
De man meent het. Maar goed, wat wil je anders? Er blijft maar weinig over van een mens nadat Aagje Deken en Betje Wolff hun werk hebben verricht.

DVDspeler-Jezus heeft dus gefaald, maar dat is waar wij in beeld verschijnen. Jawel, Semiobliviously werpt zich op als de verlosser die het gemis van de DVD speler compenseert en de dreiging van een hele reis pedagogische gezelschap spelletjes afwend met; een CD, de Dromedaris van Klein Orkest.


Als jij een Amerikaanse gangster koter was geweest had je deze anticlimax van apocalyptische proporties met een “You’ve got to be kidding me, bitch’ uit het raam gesmeten. Maar goed, jij bent dus geen Amerikaanse gangster koter, en dus ga je hem helemaal afluisteren
Bitch.






Geef toe,hoe warm het ook is of hoe rood alle passerende auto’s ook zijn; dit nummer is de beste vakantie hit sinds de ontdekking van de dwarsfluit. En niets dat daar verandering in kan brengen.

Zelfs met het grote kids vakantieboek niet.

De ode aan de debielen.

De man was dik, bebrild en stemde PVV. Maar voordat ik straks verder ga met het bevestigen van stereotypen en vooroordelen wil ik eerst nog even zijn belangrijkste karakter eigenschap uitlichten; hij was nogal paranoïde.

11 september was veroorzaakt door Bush, de moord op Pim Fortuyn was geplant door Melkert, de Catshuisbrand was een afrekening, het rekening rijden was onderdeel van een wereldwijd VN complot en de kinderserie's van de communistische staatsomroep indoctrineren onze jeugd.

Ohja, tevens worden we al jaren geleid door een Zionistische schaduw regering.
Dat u het even weet.



Deze man, deze levende demonstratie van de menselijke intelligentie, smeekte in elk opzicht op een lang monoloog waarin je hem en zijn denkbeelden in een lange kwetsende tirade met de grond gelijk maakt, maar het laat, we waren op een feest en ik was aan de wijn.
Dus toen die man die avond met een triomfantelijk blik uitlegde waarom de overheid onze griep vaccins volgooit met GPS chips bleef mijn retorische genadeslag die avond beperkt tot een simpel "...oh..."
1-0 voor de debielen.



Maar goed, als stoere 21e eeuwse jongen kun je altijd nog anoniem je gram halen op internet, daar hij dit toch nooit zal lezen om mij in elkaar te slaan. Misschien noem ik hem straks zelfs nog wel een sukkel en post ik een plaatje van Erica Terpstra terwijl ik zeg dat dat zijn moeders is. Wellicht daag ik hem hier wel openlijk uit om zijn eer met geweld te verdedigen en zeg ik, als hij deze weblog dan toch blijkt te lezen, dat Wim deze post heeft gemaakt. Straks zal ik hem wellicht met een geslachtsdeel vergelijken terwijl ik kwetsende opmerkingen maak over zijn mond adem en later deze avond zal ik, als dramatische climax, zijn hoofd in de bewakingscamera's van een zeker Peruaans hotel monteren.


Maar voordat straks virtueel zijn leven vernietig wil ik graag nog één opmerking maken: Hij is de Titanic vergeten:

Music Monday - Editors, in this light and one this evening

semiobliviously

Een de dochter van de hockeyvriendin van de achternicht van de buurvrouw wordt 50 (of iets in die richting) en omdat straks te vieren komen "ze" nu al 3 weken elke maandag bij elkaar om in het geheim al zingend een heel oeuvre aan smartlappen voor de jarige jop voor te bereiden. Sindsdien staan ook onze maandagen in het teken van hun musical

De musical bestaat uit twaalf afzonderlijke liederen. Twaalf
De "ze" in deze tekst staat voor een horde van , afgaande op het geluid, tienduizenden lichtelijk aangeschoten vrouwen van middelbare leeftijd, die de hele onderneming maar wat amusant vinden en het Hollandse levenslied een warm hart toedragen.
Twaalf afzonderlijke liederen.


De enige remedie tegen deze Endestaanse terreur lijkt een counter bombardement van keiharde deathmetal, maar goed, ik heb dus geen keiharde deathmetal. Wel vond ik een nog onbeluisterde CD van de Editors. Hun nieuwste zelfs, je weetwel, die ene waarin ze hun fleurige gitaartjes inwisselden voor synthesizers en een flinke doordreunende bassboost.

Die ene cd waarin ze keihard tegen het ritme in begonnen te spelen en waarin elk nummer aan het eind verzand in een kakafonie van losgeslagen drummers die , tenmidde van een vastlopende synthesizer, maar gewoon op de drums beginnen te rammen omdat ze zelf ook niet meer weten wat nou de bedoeling is, terwijl frontman Tom Smith elke stilte die dreigt te vallen met zijn gebler opvult.
Het album waarin elk nummer nog even veraderlijk met een rustige piano begint en, net op het moment dat je er weer intrapt, explodeert in een tornado van ritmische herrie die door de zware bass 10 huizen verder nog het zilverwerk een scherfelijke dood tegemoet trilt.


Perfect.


Sinds een paar weken worden dan ook op elke maandag alle geluidsboxen die zich in mijn woonkamer bevinden strategisch op de buren gericht terwijl ik met een gelukzalige grijns op mijn gezicht de nieuwe Editors CD weer in de lade werp.

Want bij zeus mensen, wat is dat een vette plaat.

Mijn beste middelvinger ooit

http://meanwhileonplanetearth.blogspot.com/






Als goddelijke die-hard atleet die tot ver in Kenia vereerd wordt keek ik minachtend naar de vermelde afstand op het route bordje. 3 kilomter, pfff. Mijn blik vestigde zich daarna op de mensen die deze route ook daadwerkelijk aan het belopen waren (een stel dikke Nordic Walkers en twee wandelende omaatjes) om zich als vanzelf op de deelnemers van de andere route te plaatsen.
Ja jeweetwel, de andere route. De ronde voor de Die-hards. Een glorieuz schouwspel van heuvelopwaards sprintende Kenianen en menselijke luipaarden die de geluidssnelheid doorbreken. Eindelijk thuis.

Ik bestede dan ook geen enkele aandacht aan trivialiteiten als afstand en de moeilijkheidsgraad die op het bordje werden aangegeven en begon in volle vaart achter de olympische record houders aan te sprinten. Twintig minuten later, toen ik meer dood dan levend over de finish heen kroop en zwaar hallucinerend nog net zag hoe de twee wandelende omaatjes behendig over mij heenstapte besloot ik dat niemand ooit over deze beschamende episode te weten zou komen.

Als een hijgende oerman strompelde ik naar mijn fiets en begon mijn tocht huiswaarts. Mijn doorweekte T-shirt, waar op dat moment het ontstaan van het leven werd nagebootst, zorgde ervoor dat ik de weg voor mijzelf had. Op een iemand na dan.

Een oud restant van de jaren vijftig, zo'n schepsel met vijf onderkinnen en het haar in een soort krullenknot, in theorie een vrouw liep met de fiets in de hand stapvoets mij de doorgang te belemmeren. Ondanks het feit dat ik al geruime tijd duidelijk hoorbaar achter haar fiets weigert ze aan de kant te gaan en negeert ze me openlijk. "Pardon mevrouw" begin ik als de situatie pijnlijk begint te worden "mag ik er misschien even langs?"
De vrouw draait zich om, doet alsof ze me voor het eerst ziet en zegt met het accent van vier pakjes shag per dag "Nee dat mag jij niet! Dit is namelijk een voetpad, voor voetgangers, ja!? Heb je de bordjes niet gezien? Hmm? Ben je blind? "

Op dat moment viel mij ook het dier op dat ze bij zich had. Zo'n beest dat tien generaties terug als hond was begonnen maar inmiddels tot een soort van rat was gedegradeerd. Zo'n dier dat inmiddels door echte honden bejaagd wordt en dat een trui aanmoet om te voorkomen dat het per abuis door mensen doodgetrapt word.
Haar exemplaar was gehuld in een roze vestje met een hartje aan de achterkant.
De vrouw zag dat ik naar de hond keek en begon hem gelijk naar haar toe te trekken. "Je komt er niet langs" siste ze strijdlustig

-"Ach mevrouw, u kunt toch wel even aan de kant gaan?"
"Nee, dit is een voetpad. Iedereen loopt hier altijd maar te fietsen terwijl er toch duidelijk staat aangegeven dat het een voetpad is. Het is een voetpad, een voetpad!."
- "En als ik nou afstap?" vroeg ik
"Wat?"
- "Als ik afstap ben ik een voetganger" zei ik terwijl ik daad bij het woord voegde "Als u me er dan langs laat hebben we allebei onze zin"

De vrouw lachte schamper "En als je langs me bent stap je weer op je fiets, ja dag, daar ben ik toch iets te inteligent voor" zei ze terwijl ze haar in het roze geklede rat opraapte. "Jullie denken altijd maar dat je alles kan maken, niemand die eens paal en perk stelt!"
Ik greep mijn kans. Terwijl ze zich naar voren boog om haar gedresseerde mutant op te rapen probeer ik met mijn fiets langs haar te glippen. De vrouw springt er echter onmiddellijk voor.
"Je.mag.er.niet.langs!" sist ze onverwacht fel terwijl ze me wederom de doorgang blokkeert als ik weer een poging waag.
- "Mens, doe niet zo moeilijk"
"NEE!" brengt ze uit terwijl ze mijn fiets vastgrijpt "Je mag hier niet fietsen! JE MAG HIER NIET FIETSEN! " roept ze als een soort oerkreet terwijl ze met al haar gewicht aan mijn fiets gaat hangen. Het gewicht van Truus van de lokale camping snackbar die vanuit een welhaast religieus fanatisme het voetgangpad beschermt.

En dan ben ik los. Een laatste afzettingen voel mijn fiets heuvelafwaarts rijden. En terwijl ik de vrijheid tegemoet fiets , met enkel haar krijsende verwensingen die me achtervolgen, steek ik mijn hand in de lucht en geef haar de beste middelvinger die ik ooit heb opgestoken.

De valse beschuldiging van de game industrie.

De stijgende hoeveelheid geweld gepresenteerd in interactieve media zoals videogames is voor velen verontrustend. Veel moraalridders zijn bang voor een stijging in fysieke geweldpleging onder de jeugd als resultaat van deze verandering in de game industrie. Is deze angst terecht of is dit een misinterpretatie van de feiten? Ik vermoed het laatste. Gewelddadige videogames zijn niet de directe oorzaak van geweld in de echte wereld.

Er zijn veel onderzoeken geweest naar het verband tussen gewelddadig gedrag en videogames. Uit al deze onderzoeken bleek het werk van professor Craig Anderson het meest overzichtelijk en betrouwbaar. Hij analyseerde bestaande onderzoeksresultaten en vergeleek deze met elkaar. Uit zijn onderzoek bleek dat videogames wel degelijk invloed hebben op het gedrag van kinderen. Over het feit dat dit verband bestaat valt ook niet te twisten, maar dit maakt niet de directe oorzaak van geweld onder jongeren. Elk spel heeft een door het PEGI voorgeschreven leeftijd. Het is voor winkeliers wettelijk verboden volgens artikel 240, wetboek van strafrecht, videogames te verkopen aan consumenten jonger dan de voorgeschreven leeftijd. Als kinderen van ongeschikte leeftijd wel gewelddadige videogames spelen, ligt de verantwoordelijkheid niet bij de game industrie maar bij de verstrekkers van het desbetreffende spel, ouders of verzorgers van het kind.

Het valt op dat veel mensen direct een mening over dit onderwerp klaar hebben. Wat veel mensen al snel vergeten is dat de hoeveelheid geweld aangeboden op televisie en muziek  veel groter en toegankelijker is dan het geweld in videogames. Ook vind ik het apart dat het feit dat de hoeveelheid geweld in onze samenleving  sinds 1990 gedaald is naar het niveau van 1960, vaak niet vermeld wordt in deze onderzoeken. Het is ook frappant dat bij het aantonen van een verband tussen geweld en videogames er vaak direct van wordt uitgegaan dat het geweld een resultaat is van de videogames. Is het niet mogelijk dat men gewelddadige games speelt als gevolg van een aangeboren aanleg voor agressiviteit?

In Engeland dacht men dat de toename van geweld te maken had met de perceptie van realiteit. Kinderen zouden immers zomaar kunnen denken dat een spel als Grand Theft Auto realiteit zou kunnen zijn en opgroeien met het idee dat geweld sociaal getolereerd is. Om deze reden is een programma opgesteld waarin kinderen worden blootgesteld aan gewelddadige beelden en leren beoordelen of deze beelden echt of onecht is. Deze methode vind ik persoonlijk vrij bizar. Is het ooit bij deze mensen opgekomen dat de eventuele toename in geweld onder jongeren het gevolg  van de opnieuw opkomende alphamannetjesmentaliteit en de degradatie van het onderwijs zou kunnen zijn?

Al met al vind ik dat de game industrie vals wordt beschuldigd van een toename in geweld onder jongeren. De verantwoordelijkheid van de opvoeding van kinderen ligt bij de ouders of verzorgers, niet bij de game industrie. En de onderzoekers houden vaak geen rekening met andere oorzaken die een toename van geweld tot gevolg kunnen hebben.


Het is nu half 1 's ochtends en dit betoog heeft lang genoeg geduurd.


Semiobliviously signing out!

Whale Wars

Het waren niet de pluizige jaren 70 zit kussens, het waren niet de vijf katten die me tegemoet rende, het waren niet haar oorbellen die tot haar schouders reikte, het was niet de windvanger die aan haar plaffon hing,het waren niet de new age boeken die overal door de kamer verspreid lagen,het was niet de kamille thee die ze me aanbood, het was niet de wierook die overal reikelijk brandde en het was zeker niet haar stem, haar lome zweverige stem die je langzaam in slaap wiegde te midden van een grote rook wierook en kamille dampen. Nee

Het waren de walvisgeluiden.



Het waren de walvis geluiden die mijn studieadviseuse van elke geloofwaardigheid beroofden. Het was het lome geloei dat op de achtergrond uit haar luidsprekers schalde en dat ons gesprek voor de komende vijfenveertig minuten zou domineren, dat deze ontmoeting met een door een zekere universiteit aangeraden studieadviseur tot mijn best mogelijke besteding van mijn vrijdag middag maakte.
De "ontdek jezelf!" testen sloeg ik beleefd af en de koekjes waren heerlijk, maar het hoogtepunt was toch het moment dat ze de rustgevende CD vol walvis geluiden opzette, "dat maakt me rustig"
Oke.


En terwijl ze me onder begeleiding van de Noorse bultrug vertelde over de voordelen van een master journalistiek betrapte ik bij mezelf ineens op een grote sympathie voor de bemanning van de Nisshin Maru , die met grote efficiëntie de walvis populatie decimeren en elke New Age hippie die ze van deze nobele taak probeerde te weerhouden genadeloos aan de kant rammen.

Banzai!

The Passion van de Nederlandse Dr.Phil generatie

"Teken tegen Family Guy: een pamflet tegen het vloeken en schelden

Onlangs kwam de jaarlijkse vloekmonitor van de Bond Tegen het Vloeken uit. Hieruit blijkt dat het vloeken en het gebruik van schuttingtaal op televisie weliswaar niet is toegenomen, maar dat uitgerekend de “comedy”-zender Comedy Central, waar veel jonge kinderen naar kijken, de kroon spant als het gaat om vloeken en schelden.
Naast de series That 70’s Show en Californication zijn het vooral de animatie- en tekenfilmseries South Park en Family Guy die bijdragen aan de verloedering van onze samenleving. Deze series worden door hun tekenfilmkarakter immers veel bekeken door (al te) jonge kinderen. Het lijkt er dan ook op dat in deze series met opzet zoveel mogelijk wordt gekwetst (vooral richting gelovigen, andersdenkenden en mensen met een andere huidskleur) en wordt gevloekt en gescholden. De meeste scheldpartijen in South Park en Family Guy zijn totaal niet functioneel en hebben overduidelijk geen enkel ander doel dan kinderachtig provoceren en kwetsen. Los van het vele vloeken en schelden wordt in deze series voortdurend een zedenloze moraal van losbandige, niet zelden homoseksuele, seks gepromoot en schuwt men soms zelfs expliciete pornografische scènes niet!
Uitgerekend nu de Bond Tegen het Vloeken onomstotelijk duidelijk heeft gemaakt dat Comedy Central steevast over de schreef gaat, is deze zender voornemens nog veel meer Family Guy afleveringen uit te zenden. Het is juist in deze “kinder”serie dat er op stuitende wijze wordt gevloekt, gescholden, gekwetst en soms zelfs regelrecht wordt opgeroepen tot haat jegens gelovigen en andersdenkenden. Bovendien lijkt het er op dat Comedy Central de publicatie van de vloekmonitor juist heeft aangegrepen om een van haar meest kwetsende kinderseries nog eens extra te promoten. Voor hen die zich gekwetst voelen door dergelijke televisie voelt dit als een gemene trap na!
Het zou Comedy Central juist sieren als zij hun best zouden doen het aantal series waarin wordt gevloekt en gescholden tot een minimum te beperken in plaats van het al te gemakkelijk vullen van een heel weekend met eenzijdig grof taalgeweld verpakt in voor kinderen aantrekkelijke tekenfilms. De jaarlijkse vloekmonitor is misschien niet bindend, het is wel een krachtig signaal van een nog altijd zeer grote groep verontruste kijkers in de samenleving.
Omdat Comedy Central kennelijk geen gehoor wenst te geven aan de signalen van deze grote groep mensen (zowel gelovigen als niet-gelovigen) die niet langer willen dat hun kinderen tijdens het kijken van een op het eerste gezicht onschuldige tekenfilmserie bloot worden gesteld aan deze verbale agressie en onzedelijke handelingen, zien wij ons genoodzaakt middels een petitie van Comedy Central te eisen dat zij hun (weekend) programmering herzien.
Met het zetten van uw handtekening in onze online petitie onderschrijft u de volgende stellingen:
- Comedy Central moet haar programmering voor het weekend van 19 en 20 juni aanpassen.
- Comedy Central mag series als South Park en Family Guy voortaan alleen nog maar na 23:00 uur ’s avonds uitzenden.
- Comedy Central moet een gedragscode accepteren waarin zij onderschrijven voortaan rekening te houden met het vloek- en scheldgehalte van haar programma’s.
- Comedy Central dient publiekelijk uit te spreken dat zij op de hoogte is van de bezwaren tegen vloeken en schelden die leven bij zeer veel burgers in de maatschappij.
Mocht Comedy Central niet akkoord gaan met deze eisen en de petitie niet accepteren, dan zien wij ons genoodzaakt na het verzamelen van 40.000 handtekeningen een burgerinitiatief tegen het vloeken en schelden in kinder- en tekenfilmseries te starten.
Wij rekenen op uw medewerking!
De bezorgde ouders."

http://tekentegenfamilyguy.com/?p=4



Ik wil ze ontmoeten. Ik wil een van deze verontruste moeders ontmoeten en haar omhelzen. Ik wil met haar mee naar Staphorst om daar een paar dagen bij haar te logeren, mee te gaan naar de Kerk, een bezoek te brengen aan de SGP partij bijeenkomst en ik wil haar kinderen ontmoeten.
Dat bovenal.
Ik wil haar kinderen ontmoeten.
Ik wil haar eerlijke blonde nog ongecorrumpeerde kinderen ontmoeten. De kinderen die op hun vrije middag nog koekjes bakken en de bossen intrekken om kastagnes te verzamelen. Die op regenachtige dagen de tijd doden door met moeder liedjes te zingen en die als ze wandelen altijd een stok in hun handen dragen.
Ik wil deze kinderen zien, die op hun 25e hun eerste nog enigszins seksuele ervaring opdoen als ze hun 10 jaar oudere bovenbuurvrouw Gerda verlegen op haar wang kussen, die op hun 43e hun eerste alcoholische consumptie nuttigen als ze per ongelijk een glas wijn voor een glas puur Drents appelsap aanzien. Die tot hun 55e bij hun moeder zullen wonen en na het overlijden van de ouders standaard bij het huis zijn inbegrepen.
Ik wil deze kinderen zien, die Jan Smit uit hun wereld verbannen hebben omdat zijn muziek te wild is, die op hun 35e stiekem een brommer kopen maar deze altijd voor hun ouders verborgen hielden en die qua carrière nooit verder dan vrijwilligers werk bij het lokale bejaarden tehuis zullen komen.
Ik wil deze prachtige pure kinderen zien, leren kennen en mee omgaan om dit alles te begrijpen
Ik wil de familie ontmoeten, zo dat ik kan begrijpen hoe deze brief tot stand is gekomen.

En later, als Vader na de hutspot met de krant pijp rokend op de schommelstoel gaat zitten zal ik met ze praten.

Ik zal het ze vertellen hoe ongelooflijk dankbaar ik ben dat er tot de dag van vandaag nog een stel homofobe, totaal van de maatschappij vervreemde godsdienst fanaten bestaan die onze kinderen het goede voorbeeld geven. Nee serieus, het bestaan van dit levende brok jaren 50 veroorzaakt bij mij niets minder dan euforie.
Hun hypocrisie geeft mijn leven weer zin. Als ik zie hoe ze erin slagen om in de ene zin discriminatie te veroordelen om daarna met afschuw te verkondigen dat deze series niet alleen seks ,maar nee erger nog homoseksuele seks, bevatten. En hoe ze tot het einde blijven volhouden dat Family Guy en Southpark kinderseries zijn (want het zijn immers toch teken films?) dan wordt heerlijk duidelijk waar deze verheven figuren hun morele superioriteit vandaan halen.
Maar is ze uiteindelijk concluderen dat Southpark en Family Guy verantwoordelijk zijn voor de maatschappelijke verloedering dan besef ik het:



Ze weten niet beter.

Moeder heeft dit gewoon ooit ergens in de lokale dorpskrant gelezen en is zwaar overstuurt naar de grote stad afgereisd om daar in het lokale internetcafé haar wereldwijdeweb ontmaagding te beleven en deze petitie online te gooien. Bezorgt is ze met folders de buurt rondgegaan om dit gevaar uit de grote stad af te wenden; Amsterdam mag dan verloren zijn maar Staphorst zal standhouden! Haar oproep vond gehoor, op de markt vond ze zich omringt door juichende dorps genoten, in het lokale koor was ze het gesprek van de dag. Ze kreeg spreektijd tijdens de kerkdienst en werd een agenda punt op het SGP partij congres.
Deze noodkreet van de Kenau van Staphorst vond alom gehoor en het gehele dorp verenigide zich rond haar.
Als een laatste fatsoenlijke calvinistisch bastion, jarenlang het zwarte schaap van de samenleving richtte ze zich op. Jarenlang beschimpt, jarenlang hebben ze zich alles moeten laten welgevallen, die decadentie uit het westen. De coffeeshops, de rockmuziek en erger, de koopavonden op zondag. Hun protesten argeloos aan de kant geschoven, maar godverdomme mensen, niet meer!


400 jaar aan Calvinistische traditie herees samengebracht in een leger om Nederland op het ketterse westen te heroveren. Te vermorzelen. Vernietigen. Met Brandende fakkels verzamelden ze zich in een soort van morele kern explosie. Een geëmotioneerde Bas van der Vlies roept om het hoofd van Pechtold, de Scalp van Halsema en het platbranden van Amsterdam. Cd's worden vernietigt, boeken verbrand en Kees van der Staaij leid nog een laatste gebed alvorens het gehele dorp zich richt op hun ultieme daad van verzet: gemeenschappelijk zetten ze hun hantekening onder de petitie.
Wraak.





Nu, bijna een jaar later staat de petitie er nog steeds. Een onbezochte uithoek op het internet totdat een kleine middelmatige weblog er een berichtje over postte. De schrijver er tevens aan herinnerend dat er morgen weer een nieuwe Southpark is.
Mis 'm niet.

Omdat 6Vwo'ers dom zijn (/ Hoe Mickey Mouse en een schimmel infectie mijn leven veranderden)

Nu de eindexamens als een grote horde zombies uit een generieke jaren 50 horror film op ons af komen schuifelen is het tevens de tijd dat we ons actief met onze studie keuze bezig houden.
In theorie dan.

Het is niet de schuld van de school, het totale gebrek aan enige progressie dat wij op dat vlak geboekt hebben. Sterker nog: in de 4e klas al werden we tot vervelens toe lastig gevallen met "handige" internet testen en persoonlijke oriëntatie plannen. Uit de internet test kwam dat ik boomheelkundige of fotomodel moest worden, iets wat ik als een persoonlijk hoogtepunt beschouw. De resultaten van de persoonlijke orientatie plannen (een ingewikkeld woord voor een "stop een stel leerlingen in een bus en dump ze bij een universiteit" noodgreep) waren bruikbaarder: Geschiedenis of Politicologie. Mijn studie keuze zou een keuze zijn tussen Geschiedenis en Politicologie.

Kijk, toch nog wat bereikt. Leuk, opschrijven en me weer gaan richten op interessantere zaken. Voor die studiekeuze heb ik nog 3 jaar de tijd.
Detail kwestie.



Die drie jaar zijn nu dus om, en terwijl we hier zitten, aan het eind van 6Vwo kunnen we stellen dat er op dat vlak geen enkele progressie is geboekt. Laatst nog kregen wij een mailtje van onze decaan (hebben we een decaan?) dat verdagt veel leek op een "OHJA! Jullie moeten nog studeren! Wat gaan jullie doen?" ohshitnoodbericht. Ik stuurde haar trouw het antwoord dat ik haar al 4 jaar zond: Geschiedenis of Politicologie.
Normaal gesproken zou die truc gewerkt hebben.
Normaal gesproken.

Want zie je, de beschaving heeft onze school eindelijk bereikt en bij het decanaat zijn ze op het geniale idee gekomen om de antwoorden van de leerlingen onder elkaar in een exel spreadsheet te zetten. Om zo op deze manier de evolutie van de voorkeur van de leeringen te kunnen volgen. Het keuze traject.
Op dat moment werd hun echter ook duidelijk mijn evolutie meer weg had van het officiele SGP partij standpunt.
Geen.
En, zoals mijn decaan het zelf opmerkte "dat is een paar maanden voor het eindexamen niet echt handig". Maar er was nog hoop.

Er schijnen namelijk meer mensen aan mijn afwijking van complete besluiteloosheid te lijden, en speciaal voor deze mensen trommelde het ECL een heuse studie keuze adviseur op. Een professionele psychologe die in een 6 uur durende sessie je ziel doorgrond en ware wensen en voorkeuren naar bovenhaalt waar je zelf geen weet van had. Een mythische zelfhulp goeroe die 100% succes claimde. En dat slechts voor 10 euro per persoon.

Op een druilerige woensdag middag werden we dan ook door een behoorlijk geïntimideerde decaan met een zenuwachtige "....ze is er...." uit de klas gehaald en in een speciaal geprepareerd lokaal gedumpt.
Vanuit een hoge stoel keek de studiekeuze adviseuse (oude ietwat dikke vrouw van 50, haar bril sterk genoeg om microscopisch leven te onderscheiden) op ons neer, wijfelend gepeupel dat we waren. "Welkom bij het studie keuze traject. In de komende 6 uur zal ik jullie helpen jezelf beter te leren kennen om zo de juiste keuze te kunnen maken"
"Maar eerst" zei ze terwijl ze een grote map met een klap op tafel liet vallen "wil ik dat jullie je aan elkaar voorstellen, een introductie ronde lijkt me wel op zijn plaats"
Ik keek naar de kring vol klasgenoten die ik minimaal 3 jaar kende. "Nou, ik ben Jasper Koops..."
"Hoi Jasper" zei de vrouw.

De rest van de 6 uur werden besteed aan schriftelijke testen, het "angst en onzekerheid" kaartspel en een poster presentatie over de problemen die je hebt ondervonden met het keuze proces. Wij, 18 jarige 6Vwo leerlingen die op de drempel van ons volwassen leven stonden vonden het allemaal best.

Aan het begin had ze ons nog een voor een bij haar geroepen, voor een kort gesprek over waar je al was en wat je problemen waren. Ik vertelde haar dat ik twijfelde tussen Geschiedenis en Politicologie. Ze noteerde het in haar logboek en zond me heen met een educatieve kleurplaat.

Duizenden kaartspellen, zelftesten, 'inspireer elkaar' sessie's en een poster presentatie verder was ook dit hoogtepunt van mijn jonge leven weer voorbij. Nouja, bijna dan. Eerst werden we nog bij haar geroepen waar we de vruchten van deze dag zouden plukken en ons studie advies te horen krijgen.
Het moment dat ze met de geesten van onze overleden voorouders zal consulteren, onze ziel zal wegen en eindelijk doet waarvoor ze betaalt krijgt : Ons helpen een definitieve studie keuze te maken. Wachtend op het moment dat een bundel zonnestralen deze plek zal beschijnen en de vrouw, bezeten door allerlij onaardse demonen de waarheid achter mijn studiekeuze in enkele profetische woorden verkondigt, mijn huilende en nederig knielende ik verheven aankijkend:
"Zo Jasper" raspte ze terwijl ze met haar armen naar mij reikte "jij twijfelde toch tussen geschiedenis en politicologie?"
"Ja!"
"Nou" zei ze "Heb je er wel eens aan gedacht die studies te combineren?"







Goh.






Op de weg terug zag ik bij de platen winkel een Pearl Jam cd die ook 10 euro kostte. Maar ik wil verder niks suggereren , de mythische reputatie die deze studie adviseur leek te genieten was niets meer dan verdient.

Ik zelf ging ondertussen maar naar een presentatie van de studie politicologie, in een zaal vol mede-geintreseerde luisterden we naar hoe oud studentes ons vertelde dat het "eigenlijk heel spannend is om eens verder te kijken dan je neus lang is! ;-)" , "dat jullie echt een keer een krant lezen inplaats van alleen de hitkrant!" Waarna ze verder ging met haar powerpoint over over het stem gedrag van Roomse taxichaffeurs. Wij, de 18 jarige 6Vwo'ers vonden het allemaal best.
Het publiek zelf bestond overigens uit een soort rariteiten kabinet van ietwat preutse meisjes die met hun Oma waren gekomen en in de gangen bezorgt informeerden of Amsterdam niet te wild voor ze zou zijn. Lichtelijk autistische jongens die de hele tijd in mijn oor zaten te hijgen en de Mickey Mouse trui dragende Daan, die met een ernstig blik vroeg of ik ook in politicologie geïnteresseerd was (mwah, was toevallig in de buurt) vertelde over de vele lichamelijke ongemakken waarmee hij te kampen had (schimmel infectie) en besloot met de hoop dat ik zijn kamer genoot zou worden omdat ik zo goed kon luisteren. Hij leeft nu in de overtuiging dat in de overtuiging dat ik Bob Offenberg heet dus in principe moet ik straks veilig door Amsterdam kunnen lopen.
Toch is het natuurlijk ietwat onredelijk om een hele studie richting door een ietwat wereld vreemde studente en haar publiek om het leven te laten brengen, gelukkig is er nog altijd de voorlichter zelf die het nekschot toebrengt

"Hallo jongens en meisjes, ik ben Corry" zei de vrouw (Daan stond op en stelde zich voor)die verdacht veel weg had van de eerder genoemde studie adviseuse "En voordat ik begin wil ik nog een aanvulling maken op het verhaal van Anna: Voor deze studie is een goede beheersing van wiskunde en economie wel degelijk erg belangrijk. Wij politicologen zijn er gek op om door grafieken heen te pluizen, haha! ;-)"




Ik wist genoeg.
Dankje Corry

De Kill

Nu herinner ik mij het vrolijke weekblad als een onschuldige wereld vol pratende dieren. Avontuur en vrolijkheid in de grote malle lieve dierenwereld. Dat is tevens de rede waarom ik dat blad al jaren niet meer heb gelezen. Tot gistermiddag dan, toen ik in de wachtkamer van een medisch etablissement belandde met enkel een Donald Duck en vijf jaargangen van de Margriet als leesvoer.

Maar goed, na mijn flirt tactieken, ideale man en tuin type bepaald te hebben was de lol daar ook wel weer vanaf. De Donald Duck dan maar, die ik nog net voor de ogen van het vierjarige kind tegenover mij wist weg te grissen.
De eerste paar pagina's bevatte niet veel bijzonders (Iets met een als paashaas vermomde burgemeester en Goofy die de geschiedenis van 1 april uitlegt. Raad het centrale thema) Interesant wordt het pas bij Tokkie Tor.
Wie?
Ja Tokkie Tor. Nee ik weet ook niet onder welke disney film hij vandaan is gekropen. En ja wellicht dat het aanstaande bezoek met de huisarts mij enkel in termen van dood en verderf liet denken. Maar kijk dan! Kijk dan mensen!








Ik lees dat blad nu al meer 10 jaar en dit is de eerste keer dat ik iemand zie dood gaan in een Donald Duck verhaal.
Ja ik heb het over de kikker, en ja het is slechts een onbelangrijk bij figuur. Maar let op de details , let op de pure doodsangst op het gezicht van de kikker op het moment dat het einde gekomen is, let op de ogen van de Snoek vlak voor het moment dat hij de kill maakt. De kill zelf krijgen we weer niet te zien. Wij lezers moeten ons dat maar zelf voorstellen. Daar gaat mijn vrolijke dieren wereld. Keer ik na al die jaren weer vol verwachting terug naar dat olijke bos wordt mij gevraagt de dood van meneer Kikker voor te stellen.

Trouwens, deze hele strip staat in het thema van de dood. In het begin doen ze nog alsof er niks aan de hand is, terwijl ze daar rondlopen in hun onschuldige insectenwereld.
Dat insect met de hoed kondigt nog aan dat hij gaat vissen, maar voordat wij ook maar het idee krijgen dat er in deze strip gemoord gaat worden roept hij al dat hij de vis weer vrij zal laten.
Don't worry kids, hij laat de vis weer vrij!
Maar direct daarna begint het al: Het aas. Een regenworm passeert en Tokkie begint over het aas. "Wat dacht je van een dikke vette worm?"
En hij wijst erbij he? Hij wijst erbij terwijl de worm doodsangsten uitstaat. Kijk dan, er staan streepjes boven zijn hoofd. In de onschuldige dierenwereld van de Donald Duck is dat de niets anders dan pure doodsangst. Het is ook de implicatie he? Tokkie Tor, insect. Roept op tot het levend spiesen van een passerende regenworm. En hij lacht erbij.
Glimlachend wijst hij naar onze roze vriend terwijl hij voorstelt hem aan een haak te kruisigen en levend te laten opeten. Het feit dat de worm verschrikt kijkt betekent dat de worm begreep wat er over hem gezegt werd. In de onschuldige dieren wereld van de Donald Duck zijn wormen inteligent.
Eigenlijk hadden ze het moeten doen. Ze hadden gewoon moeten tekenen hoe Tokkie Tor de worm lachend oppakt en langzaam aan een haak spiest. Het om genade smekende beest in het water werpt en educatieve opmerking maakt als de vis hem aan stukken scheurt. "Kijk Bo, zo werkt het mes aas! =D"
Met de zelfde grijns op zijn gezicht zal hij zien hoe de haak zich in de kaak van de vis boort en lachend zal hij de vis vervolgens het land op trekken. En dan zal hij toekijken. Recht in de ogen starend van de stervende vis, Bo en de doodsbange vis uitleggend dat vissen nu eenmaal niet op het land kunnen ademen alvorens de vis met een mes in stukken te snijden en te roosteren

Het plaatje van de vier wormen kinderen die huilend wachten op de terugkomst van hun vader word vervangen door het beeld van Tokkie Tor die proostend met zijn vriend naast een gezellig vuur vis roostert.Ook wij worden misleid, maar even denken we de lachende psychopaat in Tokkie herkennen.



Donald Duck, het vrolijke weekblad.



Ze doen het niet. Dit zou nogal desasstreus zijn voor hun lezers bestand, dus ze doen het niet. Ze hinten er wel naar, maar voordat Tokkie zijn ware aart weer de overhand dreigt te krijgen stuurt de Donald Duck hardhandig bij. Tokkie verklaart ineens lachend dat torren helemaal niet horen te vissen. Het idee!
Nee, niets aan de hand kinderen, jullie onschuld bestaat nog!
Deze plotselinge vrede houd welgeteld 1 plaatje stand, de idyllische Donald Duck dieren wereld, daar waar wij stiekem over droomden en waar wij al onze overleden konijnen heen wensten houd precies 1 plaatje stand.

Daarna komt er een Kikker, en die wil Tokkie Tor doden.
Ze benoemen het niet letterlijk, maar de paniek in hun stemmen en de agressie van de kikker zeggen genoeg. Die kikker rust niet voordat het lijk van Tokkie Tor in zijn spijsverteringskanaal verdwijnt.
Tokkie doet wat ieder in zijn schoenen zou doen: rennen voor je leven. En daar gaan ze, rennend. Wij vragen ons ondertussen af hoe Tokkie zich hieruit gaat redden. Worden ze gered door een magische libelle? Gebruiken ze een blad als zweefvliegtuig? Het is immers de magische wereld van Donald Duck he, hier suggereert men enkel lijden het gebeurt nooit.
Dan gebeurt het: de kikker springt en Tokkie roept keihard "BUKKEN!"
Vol verwachting veren we op, nieuwsgierig als we zijn naar welke wonderlijke ontsnapping ze voor deze situatie hebben bedacht. Een slimme list? Een zelfgemaakte boot? Of nee nog beter, een helicopter van bladeren! Een vliegende eenhoorn! Een magische fee! Niet is onmogelijk in deze magische pure wereld. In een vlaag van euforie word ik teruggevoerd naar mijn 8e levensjaar, vol nieuwsgierigheid over wat die gekke dieren vriendjes van mij nu weer bedacht hebben. Jeugdige onschuld, beschermt door de inwoners van duckstad.

Ik doe mijn ogen weer open, grijp de Donald Duck vast, kijk vol verwachting en zie hoe de kikker met ogen vol doodsangst in de mond van een plotseling opduikende snoek verdwijnt. Beseffent dat het te laat is, dat hij zal sterven, dat de vlijmscherpe tanden weldra zijn vlees uitelkaar zullen scheuren. Maar ook dat de bek te klein is om in een klap te kunnen doden. Wetende dat zijn dood niet zal komen van de tanden die zijn vlees van zijn botten scheuren maar van het water wat langzaam zijn geperforeerde longen zal binnen stromen.


En Tokkie lacht...










Zoals ik al zei, ik lees de Donald Duck niet meer.



Semiobliviously, wij hebben issues

My hundred inglorious scalps

De kapper is dood. Of nouja, dicht, de kapper waar ik altijd heen ging is dicht.
Geen idee wat er met hem gebeurt is.
Een nieuwe dus, een nieuwe kapper. Nog een van die zaken in je leven waar je nooit bij stil staat: hoe bepaal je naar welke kapper je gaat? Ik zelf ging totdat het noodlot toesloeg al 5 jaar naar de zelfde kapper. Weggevlucht van de kapper waar ik daarvoor weer heen ging, een stel Irakezen (hele aardige mensen, stop met het lezen van onze weblog, Wilders) die met hun norse snor mijn haar in 5 minuten omvormden tot een soort bloempot compilatie. Hij zelf leek ook nooit tevreden met het eindresultaat gezien de kritische, lichtelijk verbaasde blik waarmee hij zijn werk na afloop mee bekeek. "Beetje gel" stelde hij uiteindelijk maar vast en begon een hanenkam in mijn haar te kneden. Dat was tevens de laatste keer dat ik daar was.

Maar goed, de kwestie van de nieuwe kapper. Weetje, het is net zoiets al nieuwe tandartsen (Yes, I've been there); je denkt er nooit over na zolang je er nog eentje hebt, en in duistere tijden als deze stap je er maar op goed geluk een binnen.
Het feit dat deze kapper maar een paar meter van mijn oude kapper verwijderd was hielp ook mee.
Op de ramen hingen foto's van mannen met blonde hanekammen en vrouwen met paars haar.

"Kan ik je helpen schat?" vroeg de niet helemaal hetroseksuele man vanachter de toonbank "Ja, ik wil graag mijn haar laten knippen" antwoordde ik. De man streelde in gedachten zijn tepels. Ik zweer het, de man streelde zijn tepels. Hij keek op;
"Oke lieverd , neem maar even plaats in onze wachtkamer, dan komt er zo iemand bij je" en met deze woorden vertrok hij heupwiegend naar ene duistere uithoek van de zaak. Ik zelf nam plaats in de 'wachtkamer' (2 krukjes en een bijzettafeltje nog geen halve meter verderop) , me afvragend of hij mijn haar ook zou veranderen in het niet helemaal hetroseksuele kapsel dat hij zelf had. De zaak zelf was verder helemaal leeg, de mannen met blonde hanekammen keken me ook van binnen aan. De enige vorm van vermaak was de telegraaf op het tafeltje. Dat klopt, ik heb de woorden Telegraaf en vermaak in een zin gebruikt.

Een vrouw kwam uit een deuropening tevoorschijn, haar haar was roze. "Wilt u misschien wat drinken? Ze zijn beneden bijna klaar beneden" zei ze naar de deur gebarend. Ik bedankte het aanbod en vroeg of ze nog andere tijdschriften hadden, ze antwoordde schouderophalend dat even zou kijken en liep weg. Een intiem moment tussen mij en de telegraaf volgde.
Een andere vrouw kwam uit de deuropening. Ze keek even verbaasd naar mij en blerde met de stem die iemand die Rachel heet nu eenmaal heeft "SHELLY! WE HEBBEN EEN KLANT!" ((EINDELIJK! EEN KLANT! OH MIJN GOD SHELLY, EEN KLANT!)) Na deze uitbarsting draaide ze weer poeslief naar mij en vroeg of ik wat te drinken wilde. Voordat ik kon antwoorden kwam Shelly echter uit haar crypte te voorschijn, "Haaaai ik ben Shelly, ik ben stagair en kijk vandaag even mee hoe het moet. Het is mijn eerste keer vandaag"
"Ah, ga je mij ook knippen Shelly?" vroeg ik zo terloops mogenlijk. "Nee" antwoorde ze al kauwgom kauwend "dat doet Ricardo" en ze wees naar de niet helemaal hetroseksuele man die met een exemplaar van "Vrouw" in zijn handen in mijn richting bewoog.
"Sorry dat het zo lang duurt lieverd. Hier" zei hij terwijl hij mij het tijdschrift gaf "Anet vertelde dat je wat wilde lezen, dit is wel wat voor jou, het bevat een hoop styling en fashiontips."
" En" vervolgde hij met een knipoog "We krijgen hem elke week gratis bij de telegraaf!"
"Ah" antwoorde ik zo beleefd mogenlijk "bedankt"




"We zijn nog even de spullen aan het klaar zetten" vervolgde de man "Shelly en Anet zullen u ondertussen wassen"
Dat was weer zo'n zin waarvan ik niet verwacht had dat ik hem voor mijn 80e levensjaar zou horen. Maar mijn haar mensen, hij had het over mijn haar.
De man zijn plaats werd direct weer ingenomen door Shelly en haar roze begeleidster.
"Haaaaai ik ben Annette, Shelly en ik gaan jouw haar vandaag...behandelen"
Bij het laatste woord gebruikte ze de zelfde intonatie als Scar toen die Simba het bizon dal in lokte. Maarja, wat doe je eraan, men kan moeilijk uit de zaak wegrennen. Je weetwel, verlamd zijn door angst of zoiets.
Het hielp dan ook niet dat de slechtverlichte ruimte waar ik heen werd geloodst werd aangeduid met de al even sinistere term "behandelingskamer" werd aangeduid. "Oke u kunt in de stoel plaatsnemen"
De stoel was een al even onnatuurlijke constructie met een achterwaartse helling van 10 graden en een wasbak aan het hoofdeinde. Het was de bedoeling dat ik mijn hoofd in een soort bloedbaan verhinderende tang aan het hoofdeinde plaatse vanwaar ze mijn nu weerloze hoofd perfect kon bereiken.
Godzijdank was Shelly er nog: "Lig je goed?"
"Ja" antwoordde ik terwijl al het bloed in mijn lichaam naar mijn hoofd begon te lopen "prima"

Dit was tevens het moment dat ik degradeerde tot studie object.
"Het is heel belangrijk Shel, dat je contact met de klant onderhoud. Hem niet het gevoeld heeft dat hij er maar wat bijligt.
zeker.
"Let ook op de was bewegingen zelf, rond indraaien concentreren op de zijkanten van het hoofd"
Shelly keek vol ontzag toe, hier was een veteraan aan het werk.
"Haal het haar uit de weg" vervolgde 'Anet' afwezig "bij mannen gaat het wat makkelijker, en blijf ronde bewegingen maken. Concentreer je op de zijkanten van het hoofd, bij de bovenkant voelen ze niks. Er...er moet gevoel zijn"
Haar stem leek te breken
"Het is niet jouw schuld dat hij wegging An" zei Shelly vol medeleven.
An haar stem werd licht hysterisch "Goed masseren, en niet de bovenkant, anders voelen ze niks! Niks!"
"Mannen" gromde ze terwijl ze ineens bijzonder veel kracht in haar bewegingen begon te zetten "voelen.niks."
"Zal ik het overnemen Anette?" vroeg Shelly
De schat.
Anette haalde diep adem.
"..nee...het gaat wel weer"
Ze leek zich ineens pijnlijk bewust van mijn geslacht "ik bedoel jou niet hoor, ik weet zeker dat je een schatje bent"
Mijn antwoord was uiteraard niets dan bevestiging. Ik was allang blij dat ik die stoel levend verliet.


Het was Ricardo zelf die me naar de kappersstoel bracht.
"Ah! Daar ben je! Ik heb al een heel plan voor je gemaakt" zei hij mij in de stoel loodsend
- "oh, dat is vriendelijk van u ma-"
"We gaan een complete restyle doen, ik weet al precies hoe ik het wil hebben!" ging hij verder
- "ja dat is erg tof van u maar"
"Ja, we kunnen alle kanten op. Kleurtinten, stijlen krullen blonderen, the sky is the limit!"
En terwijl hij deze eufonische uitroep deed begon door de dikke stapel tijdschriften voor hem te bladeren, toonde verschillende foto's, modellen, scheidingen, kleuren, looks, stylisten. Hij werd ook steeds enthousiaster, begon rusteloos om mij heen te lopen, zwaaide met zijn armen en begon al pratend door mijn haar te wroeten.
Hij groeide ook, torende hoog boven mij uit en was weg. Weg naar hogere oorden, daar waar alles goed was. Waar geen roos of leed was, daar waar alles bestond uit ongeknipte heren kapsels. Honger, ziekte, de dood van zijn huisdier, het maakte ook allemaal niet meer uit. Zijn vader mishandelde hem, zijn moeder ontkende zijn bestaan maar dat deed er allemaal niet meer toe. De man vervulde zijn roeping, zijn lotsbestemming en wij stervelingen konden slechts slechts nederig toekijken naar hoe deze man geschiedenis schreef. Jaren van eenzaamheid en pijn verdwenen als sneeuw voor de zon. De man kon zich eindelijk laten gelden, iedereen bewijzen dat hij wel degelijk talent had. Zijn ouders weer trots maken en zijn vader omarmen. De wereld zou weer goed worden en iedereen zou juichend toekijken hoe hij hier de weg van zijn voorvaderen betrad en de plicht van iedere kapper vervulde.
En hij huilde.
De man huilde van passie en wij huilden mee, zijn tranen oplikkend als bewijs van zijn grootheid.
De half god die hier hemel en aarde bewoog met een hartverscheurend relaas. En wij waren erbij. Ademloos luisterend naar zijn verhaal over hoop, sterfelijkheid en de haar conditioner van Dove.
Een legendarische vertelling die culmineerde in die ene centrale vraag:



"Wat wil jij eigenlijk?" Vroeg hij op een toon alsof hij me nu pas opmerkte

-Nou begon ik zo voorzichtig mogenlijk "eigenlijk wil ik er alleen maar een stukje af"
De glimlach verdween abrupt van zijn gezicht "..par..pardon..?"
- "Ik wil er eigenlijk alleen maar een stukje af"
Ricardo staarde mij verbijsterd aan "...alleen...alleen maar een stukje eraf?"
- " Ja" vervolgde ik genadeloos " een paar centimenter is voldoende."
"..maar de restyle dan...?" vroeg hij met wanhoop in zijn stem
- "Oh, laat die maar zitten. Ik vind het prima zo, ik wil het alleen maar een beetje korter"
"...en..je weet echt zeker dat je er geen kleurtje in wil?"
- "ja, zeker"

Met hangende schouders heeft hij me uiteindelijk in 10 minuten geknipt, met trillende handen zijn schaar hanterend niet in staat zijn spiegelbeeld aan te kijken.
Toen het voorbij was bedankte ik hem, betaalde en vertrok.

Ricardo keek me verbijsted na , een gebroken man.

The assassination of Tim the Tomato by the scientist Isaac Newton

Dat ding helemaal bovenin deze weblog is de navbar. Een stuk accessoires van google dat je in staat stelt deze weblog te doorzoeken of door te scrollen naar vergelijkbare blogs. Goh.

Volgens Google analytics komt 17,4% van ons bezoek er vandaan dus wij vinden het allemaal best. Maar we wilden ook wel eens weten waarmee Google ons allemaal associeert. Klikken dus, next blog en maar zien wat ze konden maken van Darth Vader quote gadgets, een zeer hetroseksuele achtergrond kleur en de grote hit van Hildebrand Nawijn.

Baby's.

Vier weblogs aan baby verhalen en geboorten dagboeken, dat is het eerste waar Google aan denkt als ze naar verwante weblogs op zoek zijn.

Maar dan ga ik me toch afvragen; waar zit het in? De kleur roze? De hello kitty darth vader foto die hier nog ergens rondslingert? Onze ode aan oude disney films? Wim?

Nadat wij ons casualy cool imago met een simpele muisklik vernietigt zagen worden hebben de Scotch dan ook maar opengetrokken (je moet er wat voor doen), en weetje, met een liberale applicatie van drank en alcohol is het allemaal niet zo vergezocht meer.

Ik bedoel, we hebben een roze Hello Kitty Darth Vader!

Baby's zijn ook weer helemaal in, zelfs Camiel Eurlings waagt zich eraan ("oh, hallo daar, voor de hand liggende referentie aan de actualiteit die allang niet meer actueel is, leuk geprobeerd!") en het beeld van een kind vriendelijke man schijnt te werken bij de vrouwen.

Proost, trouwens.

Ik ben ook een kind vriendelijke man, ik bedoel, ik heb ooit een bal naar zo;n ding gegooid, een vriendin van mij verzorgt ze en Google linkt al maanden via geboorten dagboeken en baby albums naar ons toe.

Dus eigenlijk zijn we er nu geslaagd en diepe persoonlijke nederlaag om te vormen tot iets dat op het eerste gezicht een overwinning lijkt. Door gaan dus, verder klikken voordat iemand van jullie begint na te denken over wat er nou eigenlijk staat.

Ja de eerste 4 weblogs die je tegenkomt zijn gevuld met zwangere vrouwen, blaasoefeningen en bloederige placenta's maar er zijn nog veel meer weblogs. Zoals allerlei alternatieve artiesten die hun kunsten via blogspot uitbreiden, onafhankelijke rockbands die via youtube naar de top klimmen en de weblog van de tot nu toe onontdekte kledingontwerper die de Yves Saint Laurent van de 21e eeuw wordt.

Jeweetwel, weblogs als Nathalie's Foodblig en de kikkererwt kweek tips van Mangerie. (?!)

Waarom god?

WAAROM?

Waarom blijven we gevangen in de greep van deze 40 jarige CDA huisvrouwen? Is dit een straf voor die ene keer dat ik bij de kapper de "vrouw" las?

Ik kan niet eens tuinieren, alles wat ik de grond in stop gaat dood. Toen ik de afgelopen vakantie op het huis van mijn ouders paste stierf spontaan de helft van alle kamerplanten. Op de basisschool was mijn zonenbloem half zo groot als die van mijn klas genoten en -

OMYGOD

Ik...ik weet niet wat ik hierop moet zeggen. En 17.4% van ons bezoek beland via deze functie op semiobliviously? Vanaf welke site's zijn zij afkomstig? Spataders.blogspot? klustips.nl?

En dan is er nog de kwestie van de tomaten plant zelf, Tim. Zijn einde word vol smart aangekondigt, een heus overleidings bericht eraan gewijd, de directe betrokkenen zijn ingelicht. Hij zal nooit vergeten worden.

De tomaat is dood, leven de groente.

Het is belachelijk, het is debiel en het vraagt erom om keihard de grond in gestampt te worden. Als een radicale breuk met dat gene waar Google ons mee associeert. Zo idioot, zo overdreven zo...herkenbaar.

Ja, lach maar, maar wij hebben allemaal in haar schoenen gestaan. Iedere Nederlander jonger dan 80 werd in zijn basischool periode hardhandig met de keiharde werkelijkheid van het leven geconfronteerd toen we onder begeleiding van een goedbedoelende leerkracht de schooltuinen in werden gedreven. Een braakliggend stuk grond waar niemand wist wat ze ermee aanmoesten en waar ze uiteindelijk maar een tuintje van hebben gemaakt, verdeelt in 30 kleine perceeltjes van amper een vierkante meter.

Tevens de belangrijkste meter uit mijn gehele basisschool periode.

Mijn beste vriend die verhuiste, ik die naar het ziekenhuis moest en mijn cavia die dood ging; het maakte allemaal niks meer uit. Ons hele bestaan was gefocust op die ene vierkante meter die we koesterden alsof het onze eigen kinderen waren. Bakstenen en stukken asbest die uit de grond werden gegraven, onkruid dat met een genadeloos fanatisme werd verdelgt en zaden die liefkozend in een zorgvuldig geprepareerd gat in de grond werden gelegd. De tuin werd het centrum van ons bestaan.

Schoolwerk lag vergeten te beschimmelen in een hoekje en het gepraat van de leraar ging compleet langs on heen. Het enige wat we in de lessen nog deden was uit het raam staren, daar in de verte, waar je de schooltuintjes nog net kon zien.

Het moment dat de zaden ontkiemde en er plantjes aan de oppervlakte verschenen was het beste moment uit mijn leven dat door niets overtroffen kan worden . Ik hoop dat mijn kinderen dit over 20 jaar lezen.

Terwijl wij onze slakroppen en bonenstaken liefkozend streelden werden we ons ineens bewust van de vele gevaren voor onze prille kinderen. Onkruid, insecten vogels. Het gevaar loerde overal.

Langzaam veranderde de tuin in een slagveld. We liepen om de beurt wacht om te zorgen dat de tuin ook na school onder toezicht was. Onze fanatische afhankelijkheid haalde het slechtste in ons boven, mierenhopen vol onschuldige larven werden in kokend water verdolven,insecten werden wreed uitelkaar getrokken en aan de kant gesmeten, zodat we konden toekijken hoe het stierf.

Het onkruid bleef oprukken, niemand wist waar het vandaan kwam maar het onhoudbaar. De noordelijke tuintjes werden door onkruid overspoelt en gingen tenonder. Onze repraisailles waren genadeloos. Bladeren werden afgerukt , wortels afgeknipt, maar de stengel spaarden we, zodat we hun langzame doodstrijd konden volgen.

Het onkruid was genadeloos, anders dan alles waar we onze schoffels eerder tegenop namen.We hadden werkelijk onze gelijke gevonden. Met brandende vingers van de brandnetels en onder de modder gingen we de strijd aan, de slag van Verdun verbleekte met onze worstelingen in die modderpoel vol asbest en hondenpoep.

Het was een tevergeefse strijd, vanuit het noorden schoof het onkruid dagelijks zuidelijker. Vanaf mijn perceeltje helemaal beneden keek ik angstig naar het naderend onheil. Vol trots streelde ik King Kong, mijn zonnenbloem de grootste van allemaal, en zwoer mijn radijsjes dat ik ze nooit ten prooi zou laten vallen aan de biologische genocide die zich begon af te tekenen.

Het was een hel. Ik deed daar dingen waarvan ik niet gedacht had dat ik ze in mij had. Ik gooide bakstenen op brandnetels, kokend water over distels. Ik vermoorde mijn eerste regenworm.

Onderwijl bleef ik achterom kijken, naar de nog weinige ongeschonden perceeltjes, King Kong stak er trots bovenuit. Ik houd van je King Kong.

King Kong is dood. Alles en iedereen is dood.

En ik kon er niets aan doen. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren maar kon slechts toekijken.

Ik...ik wil er liever niet over praten.

De laatste dagen verliepen in een waas, we werden steeds radelozer, steeds bitterder.

Chemische wapens werden ingezet, er werd met verdelgers gespoten. En uiteindelijk hebben we na overleg zelfs een grasmaaier ingezet. Maar voor elke dister, voor elke brandnetel of bladluis die wij verpletterde stonden er tien klaar om het over te nemen. We waren met te weinig, hadden niet de kennis om het tij te keren, de dood bleef zich verpreiden, totdat alleen mijn perceeltje nog over was.

Mijn klasgenoten hadden het opgegeven. Hun perceeltjes waren weg dus waarom zouden ze nog vechten voor het mijne? Maar ik was er, zij aan zij met kingkong. Ik was er toen mijn radijsjes begonnen te rotten, ik was er toen de bonenstaak knakte, ik was er toen mijn wortel om het leven kwam.

En ik was er toen King Kong stierf. Ik heb naast hem gestaan, ik heb hem vastgehouden toen het moment daar was.

Ik heb hem vermoord.

Ik heb met een schop zijn trotse stengel doorgeslagen, ik heb King Kong. Mijn lieve dierbare King Kong om het leven gebracht. UIT LIEFDE.

Ik kon het niet aanzien hoe hij met bladluizen overspoelt zou worden, hoe de distels hem zouden verhongeren. Ik kon zijn langzame doodstrijd niet langer aanzien, zijn grootste bladeren die bruin werden, de bloem die begon te hangen, ik kon het niet aanzien.

Ik heb die nacht wakker gelegen maar nam mijn beslissing.

Die ochtend vertrok ik in alle vroegte naar mijn tuintje en keek nog een keer naar King Kong. Hoe hij daar groots uittorende boven het slagveld voor dood en verroting. Nog een keer voelde ik zijn bladeren, nog een keer streelde ik zijn grote harige stengel (Komt dit nou eens leuk over/I regret nothing)

Ik ben terug gelopen, pakte een schep en sloeg hem met een klap doormidden. Ik heb niet meer omgekeken toen ik naar huis liep. Op school heb ik verteld dat de jongens uit de buurt het hadden gedaan.

Vrouw van de weblog, wij begrijpen precies wat je doormaakt. Put hoop uit de wetenschap dat Tim nu op een betere plek is, wij zullen er altijd voor je zijn.

Tim de Tomaten plant 11-04-2008 13-08-2008

We zullen je nooit vergeten

Echt?

Nee, we vinden het nog steeds vrij overdreven.

En wat die breuk betreft, ach, om het te compenseren blazen gewoon de Margriet beurs op ofzo.

Semiobliviously, we have no emotions

Shaken not stirred

Je loopt dus in de stad, gewoon omdat men ook wel eens in de stad moet lopen. Tevens drink je daar wijn, gewoon omdat s'nachts is en je dan in een cafe wijn gaat drinken.
Het spreekt uiteraard voor zich dat je je vermaakt.

Het is op zo'n moment dat een stem je opschrikt "HEEEE! HALLO!"
Ik draai me met een ruk om (welkom in mijn 1e persoons perspectief trouwens) en zie daar een meisje naar me toe lopen. "Hoi" zegt het kind dat ik nog nooit in mijn leven heb gezien "wat leuk je weer eens te zien!"
"Insgelijks" zeg ik terug, terwijl ik mij verwoed afvraag wie er in godsnaam voor me staat. Ik schijn de neiging te hebben me mensen die ik moet kennen niet te herinneren, met tragische gevolgen uiteraard.
"Wat doe je nu?" vraagt ze terwijl ze naast me komt zitten. "Ik had gehoord dat het niet zo goed met je ging op school"
Met een ernstig blik vertel ik haar dat ik al mijn hoop op mijn herkansingen heb gezet. Het meisje kijkt me niet begrijpend aan.
Juist.
De sociale conventies vereisen van mij dat ik nu ook wat aan haar vraag, de sociale conventies vereisen echter ook dat ik niet laat merken dat ik niet weet wie ze is.
Ja, probeer daar maar wat van te maken, ik neem nog een slok.
"Dus wat doe jij nu?" Ben je nog steeds aan het..hmmm?" vraag ik terwijl ik haar in gedachten bid mijn zin af te maken
"Kapster opleiding" vult ze aan (dankje god) "ja, maar ik ben pas net begonnen hoor, hoe weet jij dat?"
"De meiden!" zeg ik puur op de gok "de meiden hadden het erover."
Het meisje lacht "ohja, altijd roddelen hé, haha! De meiden ook."
achja, de meiden.
Het meisje kijkt weer op " Hannah vertelde je het zeker? Ik had haar nog zo gezegt het voor zich te houden"
"ja" vernietigde ik een jaren oude vriendschap
"Stomme hond" besloot het meisje.
"Slet" proostte ik met haar.

Ik ben goed. Mijn pogingen uit te vogelen wie ze is en hoe le fuck ik haar ken heb ik allang opgegeven, zaak is nu me door het komende half uur heen te bluffen. Tevens/uiteraard bestel ik meer wijn.

"Maar he" zegt ze een slonk nemend, "weet je mij en Anna nog? Het is goedgekomen tussen ons"
- "Nee!" antwoord ik het begrip 'acteren' verkrachtend "Wat goed!"
"Ja! Het word nu weer net zoals vroeger, jij ik en Anna"
"En Anna" bevestig ik nog een slok nemend.

Ze kijkt me kritisch aan "..zeg.." begint ze langzaam "Je weet toch nog wel wie ik ben?"
"Natuurlijk!" zeg ik puur in paniek "Hoe kan ik jou nou vergeten" (?!)
"Nouja" vervolgt ze "het is meer...volgens mij ken jij Hannah helemaal niet....ze zit al meer dan een jaar in Londen"

Fuck.

"Bovendien ken ik jouw pas een half jaar" gaat ze verder " Jullie hebben elkaar nog nooit ontmoet"

It was in this moment... When all hope had faded dat het lot ingreep en haar Apple Iphone rinkelend overging. Daarmee verzekerend dat er nooit meer ook maar enig negatief woord over Apple's Iphone's op deze blog zal verschijnen. Nooit meer enig woord over de kutheid van hun muizen, beperktheid van hun pc's en de onnozelheid van Itunes. Nee, dit telefoontje is niets minder dan een excuus voor de Ipad. Voorwaar wij weten; no matter hoeveel troep ze nog op de markt brengen:
Wij staan voor eeuwig in hun schuld.

Een schuld van een deal die gesloten werd op het moment dat het meisje de telefoon als een deux es machine naar haar oor bracht en antwoord begon te geven. Een levenslange schuld die ontstond met het gesprek dat het meisje via haar telefoon begon te voeren en de volledige schaal van het in het krijt staan die duidelijkwerd op het moment dat ze haar telefoon even weg legde en de ondergetekende op de volgende levensreddende woorden trakteerde "Mijn vriendin belde net, ik zit in het verkeerde café. Ik moet gaan"

Het meisje stopte de divine intervention in de vorm van haar telefoon weer in haar tas, glimlachte nog eenmaal, omhelsde mij en liep weg. Haar halfvolle glas wijn bleef onaangeroerd achter.
Ik staarde haar na. Het meisje liep weg, stopte draaide zich nog een laatste maal om en riep


"Het was leuk je weer eens te zien Bart!"


..................


Goddamnit

Southpark! (of waarom 18 maart de beste dag van 2010 is)

Nu hebben we onze weblog dus met veel pijn en moeite *kuch* door de winter heen gesleept dus het aanbreken van de lente heeft wat ons betreft de lading van het wegdraaien van de camera aan het eind van een jaren 70 oorlogsfilm.

Zonlicht dat door de wolken hen doorbreekt, hoopgevende muziek. Lente mensen!
Het feit dat we 10 seconden nog naar een slagveld vol creperende invaliden zaten te kijken doet er niet meer toe, er is zonlicht te zien en de muziek is hoopgevend dus is het goed.
En wie zijn wij om te tornen aan de ijzeren wetten van Hollywood? (Semiobliviously, maar onze tijd komt nog mijn vrinden, onze tijd komt nog)
Boomknuffelend sentimenteel huppelden wij dan ook de buitenlucht in, begeleid door de soundtrack van the sound of music glimlachend naar voorbijgangers en zwaaiend naar elke mede lente-huppelaar. De bestemming was uiteraard het centrale park. Jeweetwel, die plek waar het grootste deel van onze mede lentenaars zich al in een soort van hippie achtige manifestatie had verzamelt. Die plek achter die snelweg die in alle opzichten een kopie is van de weg des doods van The Animals of Farthing Wood , de bron van het grootste deel van mijn jeugdtrauma's (synopsis; een grote groep van de meest schattige dieren die uit een bos wegvlucht en waarvan de meesten de eindstreep niet levend zullen halen)





Na vier trauma ophalende bijna doodervaringen (involving vrachtwagens en woonkamer meubilair ) keerden we geestelijk totaal verminkt terug naar de donkere schaduwen van onze huizen. De rest van de lente dreigde verloren te gaan aan de rouwverwerking van de dood van Baby Muizen en Vossen (ja, de Vos gaat dood, de makers hadden een hekel aan kinderen)
Maar goed, dreigde
Want op de een of andere onvergeeflijke reden hebben wij de aantocht van het 14e Southpark seizoen compleet over het hoofd gezien.
Tot vandaag dan, gelijk de dag dat de episode op het internet verscheen en mensen, hij is geniaal. GENIAAL.





De konijnen zelf zijn weer vergeten, wachtend onder ons mentale oppervlakte op een nieuwe kans. En die zal er komen, ohja, die zal er komen

Het word tijd dat we onze diploma halen

Ja het is een herhaling, een verzoeknummer enzo
maar toch,
Het niveau.
Mijn god, het niveau!
Het.Is.Zo.LAAG



“Schrijf een uiteenzettende brief met het Amerikaanse brief model aan de heer Kiliaan, waarin je hem op de hoogte stelt van het taalbeheersingsonderwijs dat je tot nu toe gekregen hebt. En het resultaat daarvan: wat zijn jouw sterke en zwakke punten? En wat zou je in de komende jaren bij Nederlands willen leren en hoe zou Killiaan je daarbij kunnen helpen?
Gebruik minimaal 400 woorden. Bekijk eerst zijn portret op blz.5 van je informatieboek en lees ook de achterflaf ervan.
Ga er bij het schrijven maar vanuit de heer Kiliaan nog leeft en verzin een adres in Antwerpen!
Neem de brief op in je schrijfdossier.”



De tekst bij zijn portret op blz.5:
“Borstbeeld van Killiaan. Hij hield zich in de zestiende eeuw al met taalkunde bezig. Kiliaan van corrector in dienst van de Antwerpse drukker Plantijn.”






Jasper Koops
**************
**************


C.I. Killiaan
Smitstraat IV
1215 ANTWERPEN


Betreft; Nederlands


Geachte heer Killiaan.

Ik schrijf u naar aanleiding van een opdracht die in mijn –naar u vernoemde- boek Nederlands staat. In deze opdracht moet ik u in 400 woorden mijn Nederlandse onderwijs tot nu toe vertellen, en u uitleggen hoe u mij hiermee zou kunnen helpen.
Goed.



Allereerst kan ik u tot mijn genoegen mededelen dat u al 400 jaar dood bent.
Gecondoleerd.
Naast de ongemakken die dat voor u meebrengt betekent dat ook dat ik deze brief aan een niet bestaande persoon schrijf., iets wat nogal corny staat. Maar goed, mij zul je geen kritiek horen uiten op deze kinderachtige, extreem bruggerachtige opdracht waar onze lerares blijkbaar grote importantie aan hecht. Het is dan ook vol gemotiveerde interesse dat ik mij afvraag hoe een persoon die al meer dan 400 jaar dood is mij zou kunnen helpen met mijn Nederlands onderwijs.



Eigenlijk kunnen we kort zijn;
Niet.


Maar wat is het toch een charmante opdracht die ik hier heb, een dood persoon vertellen over mijn Nederlandse vaardigheden.
Dit helpt ongetwijfeld mijn taalvaardigheid en ik kan me dan ook geen betere manier voorstellen om mijn tijd te besteden. De Nederlandse taalvaardigheid onder VWO leerlingen is op zijn laagste punt in 20 jaar, spelling word nauwelijks beheerst, hun grammatica kent gaten groter dan die in de ozon laag, en wat doen wij? Wij schrijven een brief aan een lijk.
Dit is nog stompzinniger dan dat E.O programma “een brief voor god”, enkel dat het nu als schoolactiviteit is.
Nee, mijn taalvaardigheid zal ongekende hoogtes bereiken, ik verwacht dan ook al spoedig vervolg opdrachten als een zelfverzonnen “Interview” met beroemde schrijvers bij Nederlands, een toneelstuk over een koning bij geschiedenis en –jawel- een brief aan god bij levensbeschouwing.
Dames en heren, het onderwijs anno 2007.
En dan te bedenken dat ik geacht word door de makers van dit boek u te vragen mij te helpen met mijn Nederlands.

Mijn beste –dode - vriend, de enige manier waarop u mij zou kunnen helpen is als uw na- zatelijke handlangers besluiten de Nederlandse taal van al haar onnozele onzin te ontdoen; DT regel, uitzonderlijke voornaam woorden.
Weet je wat? Schaf die hele focking taal eigenlijk ook maar af.
Voortaan communiceren wij via grommen en handgebaren, iets wat ik zinvoller ervaar dan deze hele opdracht. Maar goed, terwijl ik dit schrijf begint mijn Nederlandse onderwijs eenheid over het feit dat ik ook mijn eindexamen en wat ik nog verwacht te leren in deze brief moet verwerken.

Mij best.

Hoe kunt u mij helpen met dit alles?
Niet.
Wat kunt u allemaal voor mij doen?
Vrij weinig.

Mocht mijn onderwijs falen, en de onderwijs raad mij van elk diploma perspectief ontzien dan zal ik mij voortaan richten op de zorg voor verstandelijk gehandicapten, een functie waarin ik de makers van deze opdracht spoedig hoop te ontmoeten.


Met vriendelijke groet,

Jasper Koops

Titanic op zijn PVV 's (hold me)

Wim en ik begonnen met onze dagelijkse gang door ons diablogisch hoofdkwartier en waren net met Koning Mohammad VI de invasie van Europa aan het doornemen toen we ineens een bericht ontvingen van kameraad Clary Polak: We waren ontdekt. Geert Wilders, de hoeder van de joods christelijke cultuur had ons door.
Godver.
Jarenlang hadden wij de eerlijke hard werkende Nederlanders met behulp van een groot links complot kunnen misleiden. De linkse bestuurlijke elite hield het volk geheel volgens plan mak terwijl wij de laatste voorbereidingen troffen voor de Islamitische overname van Europa.
Het is alweer lang geleden dat we besloten dat de Islam uiteindelijk wereld dominatie zou behalen, en, elitaire lafaards dat we zijn, liepen we gelijk over naar het vijandelijke kamp. If you can't beat them, join them
Maar goed, nu heeft Wilders ons dus door.
He's on to us. Toch hoeft niet alles verloren te zijn: zijn standpunten werden lang door maar weinig partijen gedeeld, jarenlang was hij een eenling, een roepende in de woestijn. Zolang zijn aanhang beperkt blijft hebben wij weinig te vrezen.
Op dat moment kwam er echter ook een tweede bericht vanaf het VARA hoofdkwartier : Volgens de huidige peilingen maakt Geert Wilders een goede kans de grootste partij van Nederland te worden

Fuck.

En dan ook echt NET op het moment dat ons trainings programma voor Marokaanse straat terroristen nog 2 jaar te gaan heeft.

Kijk, als leden van de arrogante linkse elite bezien we de opkomst van de PVV met iets wat enkel omschreven kan worden als pure doodsangst.
We zijn daarin ook niet de enige, Pechtold en Halsema wierpen zich op hem.Noemden hem Fasistisch, discriminerend en Extreem rechts, de PvDA deed hem in de ban. Ja, wij van de gevestigde Haagse politiek willen hem kapot maken.
Wilders zelf pareerde met beschuldigingen van landverraad en linkse complotten. De door onze linkse schaduw organisatie gedomineerde media begonnen een haat campagne tegen de PVV. Wilders reageerde met de vorming van Stads commando's. Er werden rechtszaken tegen hem gevoerd, kopvoddentaksen aangekondigt en Bram Moszkowicz sloot zich bij hem aan, terwijl Peter R de Vries in een dramatische climax onze kant koos. Partijen boycotten elkaar, coaltitie vorming word door commentatoren onmogelijk genoemd, het land zelf onbestuurbaar.

En als je dan om je heenkijkt, naar dit slagveld dat zelfs dat van de slag bij Slag bij Poitiers overtreft dan zou je bijna denken dat dit het einde is. Dat Nederland wordt overgenomen door een extreem rechtse beweging die systematisch Moslims discrimineert, tegenstanders de vrijheid van meningsuiting niet gunt en barbaarse tokkies die onze maatschappij in rap tempo zullen afbreken.

De PVV als kwaadaardige fascistische beweging die met een indrukwekkend propaganda apparaat aan professionele spotjes en slogans het volk mobiliseert als een haatdragende menigte jegens alles dat links, elitair of islamitisch is.
My god, we're all going to die







Maar goed, heb je eindelijk een goed doembeeld te pakken, krijg je hun campagne spot te zien...



Ik heb hier eigenlijk maar een woord voor:

Schattig.

Een woord dat een strijd op leven en dood heeft gewonnen met de 2e kandidaat:

Knullig


Ik...ik...ik weet niet waar ik moet beginnen. Dat delfs blauw aan het eind, de stortvloed aan Windmolens? De dialogen? De hele opzet van het spotje zelf?

De PVV werd altijd ondersteund door de meest legendarisch Amerikaanse spindoctors die het bespelen van het volk tot een ware kunst hebben verheven. Amerikaanse toestanden konden we verwachten, inclusief de bombastische verkiezings filmpjes die we allemaal kennen.
En dan dus dit.
Ergens in Limburg hebben een stel PVV campagne strategen zich dus de vraag gesteld
"Gee....hoe kunnen we onze partij het beste aanprijzen? Hoe maken we de mensen het meest bang voor de Islam?"
Waarna de campagne strateeg zijn 2e joint van die avond opstak (dat is de enige verklaring die ik voor het bestaan van dit gedrocht kan bedenken) en kwam met "IK WEET HET! Door ze samen in een roeibootje op de set van de kameleon te droppen terwijl ze hun legendarische acteer talent gebruiken voor een autentiek aanvoelend diagloog! =D"


Tweede vraag: is dit Nederland? Deze berg cliche's opgenomen halverwegen de Bible belt? Hoeveel moslims wonen er überhaupt in deze omgeving? twee? En als deze idilische omgeving Nederland is, wat is Amsterdam dan? Die cosmopolitische stad vol coffee shops en hoeren buurten?
Zelfs de PVV zou toch niet denken dat heel Nederland in kleine vissers dorpjes woont waar elke morgen de melk wagen langs komt galopperen? Op die gedachte heeft de SGP al een monopolie en die zijn op dit niet te verslaan


Maar ik wil ook niet te negatief doen over deze clichematige disfunctionele naïve zooi. Goed, aan de hand van hun blik na de eerste paar uitgebroken zinnen verwacht je dat ze elk moment met elkaar zullen tongen, en ja, ik denk niet dat Amsterdammers zich door deze spot aangesproken zullen voelen en inderdaad, het Amerikaanse equivalent zou president Bush zijn die, te paard en met cowboy hoed in Texas op Bizons jaagt. "Authentiek Amerika"


But then again Na het zien van dit filmpje vind ik Wilders niet meer die enge xenofoob, nee, na het zien van dit filmpje vind ik hem zelfs schattig. Gewoon een lieve man uit die bij bejaarden op bezoek gaat en meedoet aan de lokale lingo, alvorens in het dorps cafe op te treden met zijn nieuwe Nederlands talige single.
Een ietwat sullige man die op zijn 34e stotterend zijn liefde om verkering vraagt en haar meeneemt naar de lokale karper vijver omdat "hij zo van dieren houd". Later word het wat verwarde bejaarde die elke passerende postbode op de koffie vraagt en dapper op elke afwijzing reageert met een verlegen lach en "Oke...m..misschien de volgende keer dan maar...he..?"
Later zal hij ook een Konijn nemen, en deze zal Gijsbrecht genoemd worden. Ze zullen onafscheidelijk zijn en elke keer als Geert boodschappen doet bij de lokale kruidenier zal hij om een extra wortel vragen. De dood van Gijsbrecht , jaren later, is voor hem een zeer emotionele gebeurtenis. En als Geert daar dan staat; oud, enigszins eenzaam en iemand die al zijn familie en vrienden overleeft heeft, dan zal hij beseffen dat met Gijsbrecht de laatste binding met zijn huis en dit leven is verdwenen. Hij vertrekt naar een verzorgingstehuis en brengt daar de laatste maanden van zijn leven door, een lichte alzeimer steekt de kop op maar deze word nooit echt serieus. Altijd vriendelijk en respectvol brengt hij hier de avond van zijn leven door. Uiteindelijk overlijd hij op respectabele leeftijd aan natuurlijke oorzaken, als een gelukkig en voldaan man.


Die Geert, die vriendelijke lieve ietwat naïve man die nu gewoon even de weg kwijt is.
De goedzak.


En dat dit filmpje dat voor elkaar kreeg is een prestatie van legendarische proporties waar zelfs die Amerikaanse spindoctors nederig hun hoed voor afnemen.

Durex, mensen, Durex.

Je hebt dus een bios meeting, een date of een cinematografisch trefpunt. De voorbereiding was rigoureus, de film keuze: De meest diepzinnige culturele alternatieve arthouse-doch-toegankelijke cinegrafische projectie die je kon vinden. Niet dat ik er ook maar iets van afweet, maar he; gezamenlijk alternatief pronken met een cultureel meesterwerk ,zonder inslaap te vallen bij een of andere Deense incest film.

Het schijnt te werken.

Dus dan ga je maar met opgeheven hoofd kijken naar hoe het gewone volk zich naar die hollywoodstaanse actie remake van Sherlock Holmes spoed -note to self: die moet ik zien -

Snuif je geringschattend als het publiek zich naar Avatar - nog een best aardige film ook - spoed en lach je minzaam als je ziet hoe men de zaal van The Wolfman betreed.

Plebs.

Nee dan jij, of nouja, jullie, met een droge witte wijn genietend bij een of andere Peruaanse film maker, de 15 euro die de kaartjes kostte bepaalde vooraf al dat je de film tof ging vinden. Gezamelijk in slaap vallen tijdens een of andere Deense incest film en naderhand zeggen dat je hem prachtig vond omdat de film elite zo besloten heeft, en natuurlijk horror seksvan Lars von Trier, precies het zelfde als Saw maar met het enige verschil dat de pers hem om de een of andere reden wel arthouse vind.

Maar jullie doorstonden het.

Uren aan ondraaglijke saaiheid, plotteloosheid en een totaal gebrek aan character development zijn doorstaan om je aan te kunnen sluiten bij die elitaire film elite, god mag weten waarom, maar godverdomme mensen, vandaag gaan we ervan profiteren ook.

Vandaag zullen we het licht zien, vandaag zal duidelijk worden waarvoor we het deden, we zullen overspoelt worden met redenen en voordelen. En jaren later zullen we elkaar aankijken en zeggen "Ja! JA HET WAS HET WAARD!" We zuilen huilend de stad in rennen, ongewassen en riekend als een natte hond maar het zal allemaal niet meer uitmaken. Want het was het waard. OH GODVERDOMME HET WAS HET WAARD!

Ik treft de lieftallige wederhelft van deze avond bij de ingang en krijgt de kaartjes van de film in de hand gedrukt.

Het regent gehaktballen.

Ja, de rest was uitverkocht.

Het psychologische trauma dat is opgelopen door deze wending zal later verwerkt worden. De meeting is begonnen en by god, hij zal succesvol verlopen ook. Je opent een gesprek met haar (Het gaat goed) informeert naar willekeurige kledingstukken (mijn theorie dat er altijd wel wat nieuws tussenzit bevestigend, het gaat heel goed) vraagt naar haar vakantie (het gaat perfect) en betreed de zaal.

Het eerste dat je ziet is een tas vol luiers.

Het tweede dat je ziet is de rest van de zaal een tribune gevuld met krijstende 3 jaar oude koters, popcorn vliegt door de lucht, huilende peuters vechten tussen de stoelen en totaal ontredderde ouders zakken trillend ineen in het gangpad.

God.Ver.Domme.
Dit is tevens het moment waarop je begint te beseffen dat het geheel niet helemaal volgens plan aan het verlopen is.

Maar daar staan we dus, de twee 18 jarige die zich hier al popcorn ontwijkend door het publiek heen wurmen en eruit springen als twee Imams op een PVV partijbijeenkomst. Maar ook het tweede psychologische trauma dat vanavond is opgelopen zal later verwerkt worden, want met de verbetenheid van kapitein Ahab zelve concentreer je je op dat ene doel: De.meeting.zal.een.succes.worden.

Het 4 jarige jongentje achter ons vraagt aan zijn moeder wat die twee grote mensen voor hem hier doen.
Het word een succes.

Plan A: doen alsof jij de verstandelijk gehandicapte Michiel bent, door zijn oh zo vriendelijke zus is meegenomen naar de bioscoop.

Plan B: Doen alsof zij de verstandelijk gehandicapte Erica is, die door haar oh zo galante broer naar de bioscoop is meegevoerd. Een dodelijk blik van haar kant maakt echter duidelijk dat ook deze optie out of the question is.

Zitten dan maar, zo normaal mogenlijk gedragen en hopen dat de ouders - zo verzonken ze zijn in hun pogingen deze levende voorbeelden van de kwaliteiten van abortus in bedwang te houden - ons niet opmerken.

De film begint. Het regent gehaktballen, een jochie (Flint) wordt gepest op school omdat hij een nerd is maar zijn moeder houd hem voor dat hij zich er niets van aan moet trekken en zijn dromen moet najagen. Moeder overlijd, vader vervreemd zich van zijn zoon en het uitvinden gaat wat minder, zeker nu vader wil dat hij moet werken in de sardientjes winkel van de familie.

Oke, even een gewetensvraag: vonden jullie de afgelopen alinea interessant?

Nee wij ook niet. Maar wij konden in tegenstelling tot jullie niet weg. Wij moesten de rit uit zitten.

De.hele.anderhalf.uur.

Met de kinderen he?! Met de kinderen.

De kinderen

Popcorn vloog door de lucht, krijsend vochten ze in de gangpaden en elke paar minuten moest er weer een naar de wc waardoor de gehele rij weer moest opstaan.

Maar laat een ding heel duidelijk zijn: ik klaag niet.

De kranten staan tegenwoordig vol met die disfunctionele bejaarden die de politie bellen omdat de kinderen buiten teveel lawaai maken. Van die autisten die protesteren op het moment dat er in de buurt een kinderdagverblijf word geopend of die bij de gemeenteraad een avond klok voor het speelpleintje eisen.

Zegmaar de mensen die op Trots op Nederland stemmen.

Dus daar knoopte ik de menigte trotserend een gesprek met haar aan, onaangedaan door het artillerie bombardement aan cola blikjes dat naast ons inslaat. Informeer naar haar tekeningen terwijl ouders met diarree kinderen zich tussen ons heen wringen. Bied haar wat te drinken aan terwijl de kinderen om ons heen krijsen om cola en volg onderwijl samen de film.

Het gaat eigenlijk nog best goed.

Ze zegt wat tegen me maar ik kan het niet verstaan omdat de kinderen achter ons er doorheen bleren. Ze bied me pepermunt aan maar een jochie struikelt over mijn benen, in de kluwe van bloedend kind en ouders is mijn pepermunt niet meer te onderscheiden.

Het gaat nog best goed

Ze lacht en maakt een opmerking, maar ook deze gaat langs me heen omdat het jongentje naast mij brullent over de grond rolt: vader wilde hem geen popcorn meer geven.

Dit is een leuke date.

Ik probeer het gesprek weer te hervatten maar een passerende vader met een wc-noodgeval in zijn armen belet me.

Ze vind het leuk

Ik draai mijn hoofd weer haar kant op maar kijk ineens in het gezicht van een bezorgde moeder: ze is haar speen kwijt.

We vermaken ons

Het moment dat ik het gesprek hervat is tevens het moment dat de speelgoed auto van het kind achter mij onder mijn plaats door rijd, kind en ouders wurmen zich erachteraan, het tweede pepermuntje dat ze me aanbied ondergaat het zelfde lot als de eerste.

De film Jasper, let op de film.
Het meisje rechts van me naast me beweegt onrustig, ik negeer haar en draai me naar het 18 jarige exemplaar links van me, deze glimlacht...kijkt me aan en - "JOOST" blert een vrouw over de zaal heen naar haar man "ZE MOET POEPEN!!"

........

“OH ECHT? Nou, daar heb ik HET middel voor, JEZUS CHRISTUS! Hier BITCH!!! 5 LITTER LAXEER MIDDEL EN EEN TRECHTER!!! JOOST, HOUD HAAR VAST!!!”

Nee dat zei ik niet, het vrouwelijk schoon aan linker zeide bracht dat laatste stukje beschaving in mij boven.

Maar is godsnaam mensen: Rita verdonk, waar bent u als we u nodig hebben?

Onophoudelijk vragend om cola, fristi, appelsap en roepend dat ze moeten plassen. Vechtend het gangpad door terwijl ik en de uwe vrouwelijkheid naast mij de schijn van normaliteit proberen op te houden. Een bak popcorn land voor mijn voeten.

"Nou" probeer ik het gekrijs van het kroost achter mij met een serene vanzelfsprekendheid te overstemmen "dan zullen we er maar het beste van moeten maken"

"Ja," antwoord ze met opgetrokken wenkbrauw "het beste" Een kind achter ons begint te krijsen om een Chocomel.

We zien hoe Flint een chocolade reep eet. Het meisje voor ons ziet het ook "MAMMA IK WIL ER OOK EEN"

Dat is tevens het moment dat er ineens gigantische gehaktballen uit de lucht beginnen te vallen. Dat de mega baby in het lichaam van een geprepareerde kip kruipt (Nee, wij volgen het ook niet. ) en dat de norse vader met behulp van een Apen vertaal machine zegt dat hij trots is op zijn zoon, altijd trots geweest is en dat hij zeker weet dat ook zijn moeder trots op hem zou zijn.

Dit is de meest zoete film tot het moment dat de EO haar eigen filmstudio begint. Ik begin zowaar weer te verlangen naar de pornografische horror van von Trier

Een meisje voor ons roept dat ze naar de wc moet, de moeder antwoord dat de pauze al geweest is. Het kind achter ons heeft deze hele conversatie gehoord en proclameert nu dat ook hij naar de wc moet. Flint zijn moeder gaat dood. Het meisje rechts van mij snikt dat ze het zielig vind. De vader achter ons zegt tegen zijn zoon dat hij tot de pauze zal moeten wachten.

Het kind voor mij brult dat hij toch echt naar de wc moet, het meisje rechts van mij wil nog een snoepje

Ik vraag aan het meisje links van mij of ze wat wil drinken. Het jochie diagonaal rechts vraagt wat van het meisje links van mij hier doet. De man diagonaal rechts achter ons vraagt of ik wat lager kan gaan zitten, ik ben nogal groot. Blijkbaar proberen sommige mensen deze film nog serieus te volgen ook.

En dan is het is het moment daar; het einde. Iets met een vliegende gehaktbal en mensetende gummybeertjes(?). Maar veel belangrijker: wij kunnen weg. Met gebogen hoofd blazen we de aftocht, popcorn ontwijkend en ons nog een laatste maal door vechtende peuters heenwringend.
We blazen de aftocht, een nederlaag.

Bij het naar buitengaan zien we nog net hoe een vader zich met hangende schouders door zijn kinderen laat meeslepen naar de eetruimte. Een laatste blik als een waarschuwing aan ons gericht, doe het niet jongens...doe het niet